Carretera Austral - Ruta 40

In het rustige dorpje Villa O' Higgins (eindpunt van de Carretera Austral) konden we nagenieten met onze reisgezellen van onze border cross bij een pintje en een glaasje wijn! Algauw bleek dat onze wegen hier zouden scheiden. Na een rustig dagje in het pittoreske dorpje, namen wij de bus richting Cochrane, zo n 300 km verder langsheen de Carretera Austral. De zichten uit de bus waren adembenemend: watervallen, meren, groene bergflanken, ...

Onze "rustige" wandeldag in Cochrane (uiteindelijk wandelden we toch een 25 km rond het meer Cochrane op zoek naar Huemules; gelukkig kregen we op het einde een lift in de laadbak van een truck!) kreeg een verrassend einde. De gastvrouw van ons hostal verwende ons met een 3-gangenmenu!

Nog meer dan 1000 km langsheen de Carretera Austral voor de boeg, busziek, hobbelige weg, ... we besloten om het over een andere boeg te gooien: liften.

De eerste dag reisden we met Emilio (zalmkweker), in het busje van Mauricio en Filipe (2 landbouwers die voor een Duitse landheer werkten), in de laadbak van ... (door het stof en de wind was het onmogelijk om een gesprekje te voeren). De laatste lift bracht ons letterlijk in the middle of nowhere: geen dorpje, huisje, ... in de buurt. 't Zag er niet goed uit, maar dat is waarschijnlijk net ons geluk geweest. Een Chileense familie had medelijden en nam ons mee. Het toeval was: zij wilden die dag nog oiver de grens met Argentinie zo'n 500 km verder (Esquel)!!!! Bernardo senior, Bernardo junior, Hacynta en (San) Ignacio vertelden over het cullinaire Chili, lieten ons kaas, gebakjes, ... proeven. Op het einde van de dag waren we supergelukkig: nooit meer dan 10 minuten wachten op de volgende lift en verder dan we hadden durven dromen!

De tweede dag reisden we met een Argentijns koppel langsheen de Ruta 40 naar El Bolson, een hippie-dorpje! Ze vertelden ronduit over hun reis doorheen Argentinie bij een kopje mate! Na een aantal artesanale biertjes (rubia, roja, negra en nog 2 andere) in El Bolson trokken we naar Bariloche (de trekkershoofdstad van Argentinie). De volgende dagen vertoeven we in - naar het schijnt - mooiste nationale park van Argentinie, Nuali Huapi.

Aantal bijzonderheden:
- Elke brug langsheen de Carretera Austral heeft een naam en die is meestal dezelfde als de rivier. Voor elke brug staan er dan ook altijd 2 gelijke bordjes; eentje met de naam van de rivier en eentje met de naam van de brug.
- In elk dorpje lopen er hopen straathonden. We worden dan ook steeds warm onthaald (vaak tot de grootste schrik van Charlotte). In Chili sluit een straathond steeds de processies af.
- Zowel Chilenen als Argentijnen zijn heel trots op hun land. Tijdens het liften stopten ze meermaals om ons iets te tonen, om ons een foto te laten nemen (of ons te verplichten om een foto te nemen), ...
- In het midden van El Bolson was er een klein vijvertje (met een zeer leuk marktje rond). Iemand had er niets beter op gevonden om daar pedalo's op dat beetje water te leggen, zodat er daar elke dag Argentijnen rondpeddelden ...