La Paz and around

De eerste indruk van La Paz is overweldigend. De stad ligt in een kom verzonken tussen bergen en altiplanos op een hoogte van meer dan 3500m. Het is een drukte van je welste: verkopers van kleren over radios tot eten in de straat, een heksenmarkt, duizenden busjes die hun bestemming luidkeels bekend maken, plazas met ijsverkopers, popkornkraampjes, ... Het beloofde een hele ervaring te worden.

Tiwanacu

• In de morgen een verse fruitsalade en een zakje (ja, ze hebben hier rare verpakkingswijzen) fruitsap in 1 van de kraampjes waar de verkoopsters met veel handgebaren en gezwaai de klanten naar hun kraampje lokten.
• Mooie ondergrondse tempel met de hoofden van de overleden leiders van de stam in de muur.
• We zagen een team van archeologen dat we ons helemaal anders voorgesteld hadden: een groep Bolivianen in traditionele kledij, beperkte werktuigen, ...
• Beetje jammer van de manier waarop met het erfgoed omgegaan wordt: Bij het verplaatsen van een beeld verloor het zijn neus, de zonnepoort staat niet meer op zijn originele plaats omdat ze vonden dat ze nu mooier stond, ...
• Vandaag worden nog steeds offers gebracht in Tiwanacu, meer bepaald op 21 juni wanneer de zon op haar hoogste punt staat. Zelfs de Boliviaanse president (Evo Morales) werd hier ingehuldigd.

Downhill madness
Afdalen per fiets langs de meest dodelijke weg ter wereld: het klinkt zot, 't is zot en 't WAS zot!
De weg daalt 3345m over een afstand van 64 km over supersnel asfalt (om gewend te raken aan de fiets) en daarna een suppersmalle grindweg met een honderden meter diepe ravijn ernaast.
De weg was vroeger de enige verbinding tussen La Paz en de Yungas en door de mist die er meestal hangt, de diepe kloof en het slechte wegdek gebeurden er zeer veel dodelijke accidenten. Daarom noemde de wereldbank dit de meest gevaarlijke weg ter wereld. Ondertussen is er een nieuwe weg en is de oude het terrein van gekke mountainbikers ... zoals wij :-)

Cordillera Real: Boven de 6000m
Wat na de Kilimanjaro (5895m), de hoogste niet technische klim ter wereld? Klimmen natuurlijk!
Met onze gids Andres trokken we voor 3 dagen in de Cordillera Real naar de top van Huayana Potosi (6088m). Na het testen en uitproberen van ons klimmateriaal (klimijzers, harnas, ijsbijl, ...) op de oude gletsjer waren we er klaar voor. Het werd een helse tocht.
Na een paar uur onrustig woelen tijdens onze hoogste nacht ooit (5130m) stonden we om 1u paraat. Het eerste stuk was voor Charlotte zeer lastig (en de gids leek de hoop op te geven), maar even later werd ze 'el surpresa del dia' genoemd nadat we goed bleven doorgaan terwijl de eerste opgevers terug richting high camp gingen. Zes en een half uur later stonden we uitgeput op de Cumbre boven 6000m! De zon was op, 't was snikheet en we waren moe, maar het zicht was adembenemend. De laatste meters naar de hoogste piek gingen langsheen een smalle bergkam en dat was net een beetje te veel van het goede. We hadden ons doel immers bereikt: boven de 6000 ...
De terugtocht was een zweeterige uitputtingsslag. Het zelfde gevoel als op Kilimanjaro kwam naar boven: We did it, but NEVER again!
Alhoewel, misschien voor de 7000???