... bezochten we Peru voor de eerste keer. Die prachtige reis heeft ons overtuigd om nu voor 5 maand door Zuid-Amerika te trekken.
Nu, vijf jaar later, hebben we Peru vanuit een andere hoek bekeken.
Lago Titicaca
Vijf jaar geleden bezochten we de Uros eilanden vanaf de Peruviaanse kant van het meer.
Nu trokken we vanuit het christelijk bedevaartsoord bij uitstek in Bolivië, Copacabana, naar Isla del Sol, ooit de belangrijkste religieuse site van Bolivië en omstreken en het grootste eiland in het Titicacameer. Via de Inca-trail op het eiland wandelden we van noord naar zuid langs de belangrijkste Inca ruines en locaties terwijl we genoten van de prachtige zichten die het eiland ons bood.
In Copacabana liepen we als trouwe christenen de calvarie berg omhoog langs de 14 staties en daar onstaken we, als vele bedevaarders voor ons, elk een kaarsje.
Arequipa
Vijf jaar geleden trokken we meteen vanuit de Arequipa naar de Colca canyon.
Nu genoten we van de gezellige koloniale stad, de pisco sour, de tequeños (een lekkere snack: met kaas gevuld bladerdeegje met een guacamole dipsausje) en het goeie leven. De vele kerken en huizen in witte silar steen maken van Arequipa terecht de 'ciudad blanca' van Peru. Een bezoek aan het klooster van Santa Catelina was meer dan de moeite. Het leek meer een stad op zichzelf met straten, baden, keukens en heel veel 'cellen' voor de nonnekes ...
Tenslotte zagen we in de voorstad Yamahuaca prachtige verzichten van de nabijgelgen vallei van vulkanen. Vijf jaar geleden was El Misti nog met sneeuw bedekt ... Global warming?
Lima
Vijf jaar geleden bezochten we het historische centrum van de stad en door de smog gaf de stad ons een eerder grauwe indruk.
Nu verbleven we in de modernere voorstad Miraflores aan de kust. De mist was er nog steeds, maar de vele groene parkjes, gezellige cafeetjes en shopping centra konden ons wel bekoren. De pre-inca site van Huaca Pucllana zorgde voor wat afwisseling: een reusachtige tempel en huizen uit modderstenen, midden in het moderne stadsgedeelte van Miraflores.
De Noordkust
Vijf jaar geleden verbleven we een paar dagen in Huanchaco, een visserdorpje nabij Trujillo.
Nu gingen we voor een aantal dagjes strand in het surfers paradijs van Mancora. Een klein dorpje en niet veel meer te doen dan genieten van zon, zee, zwembad, een lekker stukje vis, strand, de ondergaande zon ... En te leren surfen natuurlijk.
Thursday, 29 April 2010
Tuesday, 20 April 2010
Rurrenabaque: Pampas & Selva
The past days we were wresteling with an aligator, spotting birds, feeding monkeys, fishing piranhas, swimming with pink dolphins (in the same river with the aligators, caymans and piranhas), searching for anacondas, chasing a hurde of wild pigs and petting a tarrantula ...
Las Pampas
A bit more than a week ago we made a bumpy landing with a small aircraft on a sandy airstrip in the middle of the Bolivian jungle (Rurrenabaque). From there we discovered the amazing wildlife of the pampas on a 3-day boat tour.
After the 3-day adventure in the pampas we decided to fully develop our survival skills in the selva of the national park Madidi. We tasted all kinds of jungle-fruit, discovered toxic animals (ants, mosquitos, bees) and plants, ate termites, saw huge tarantulas, parrots, the typical macaws, a snake, monkeys, hanging escargots, parkeets, a bunch of butterflies, the viagra tree (according to the natives it works only if you take a cold shower afterwards ... otherwise your whole body swells up), drank from a liana, made traditional paint from leaves, ...
A great experience!
Las Pampas
A bit more than a week ago we made a bumpy landing with a small aircraft on a sandy airstrip in the middle of the Bolivian jungle (Rurrenabaque). From there we discovered the amazing wildlife of the pampas on a 3-day boat tour.
- You never guess where we found our first croissants and pain au chocolat in Bolivia ... Indeed: in the jungle. There was an excellent authentic French baker!
- What do you do in a jungle town at night? We ended up in a karaoke bar with our travel compangnons our pampas guide Domingo.
- At the end of our tour we discovered the true meaning of RAINforest. We got soaking wet on our return trip!
After the 3-day adventure in the pampas we decided to fully develop our survival skills in the selva of the national park Madidi. We tasted all kinds of jungle-fruit, discovered toxic animals (ants, mosquitos, bees) and plants, ate termites, saw huge tarantulas, parrots, the typical macaws, a snake, monkeys, hanging escargots, parkeets, a bunch of butterflies, the viagra tree (according to the natives it works only if you take a cold shower afterwards ... otherwise your whole body swells up), drank from a liana, made traditional paint from leaves, ...
A great experience!
La Paz and around
De eerste indruk van La Paz is overweldigend. De stad ligt in een kom verzonken tussen bergen en altiplanos op een hoogte van meer dan 3500m. Het is een drukte van je welste: verkopers van kleren over radios tot eten in de straat, een heksenmarkt, duizenden busjes die hun bestemming luidkeels bekend maken, plazas met ijsverkopers, popkornkraampjes, ... Het beloofde een hele ervaring te worden.
Tiwanacu
Afdalen per fiets langs de meest dodelijke weg ter wereld: het klinkt zot, 't is zot en 't WAS zot!
De weg daalt 3345m over een afstand van 64 km over supersnel asfalt (om gewend te raken aan de fiets) en daarna een suppersmalle grindweg met een honderden meter diepe ravijn ernaast.
De weg was vroeger de enige verbinding tussen La Paz en de Yungas en door de mist die er meestal hangt, de diepe kloof en het slechte wegdek gebeurden er zeer veel dodelijke accidenten. Daarom noemde de wereldbank dit de meest gevaarlijke weg ter wereld. Ondertussen is er een nieuwe weg en is de oude het terrein van gekke mountainbikers ... zoals wij :-)
Cordillera Real: Boven de 6000m
Wat na de Kilimanjaro (5895m), de hoogste niet technische klim ter wereld? Klimmen natuurlijk!
Met onze gids Andres trokken we voor 3 dagen in de Cordillera Real naar de top van Huayana Potosi (6088m). Na het testen en uitproberen van ons klimmateriaal (klimijzers, harnas, ijsbijl, ...) op de oude gletsjer waren we er klaar voor. Het werd een helse tocht.
Na een paar uur onrustig woelen tijdens onze hoogste nacht ooit (5130m) stonden we om 1u paraat. Het eerste stuk was voor Charlotte zeer lastig (en de gids leek de hoop op te geven), maar even later werd ze 'el surpresa del dia' genoemd nadat we goed bleven doorgaan terwijl de eerste opgevers terug richting high camp gingen. Zes en een half uur later stonden we uitgeput op de Cumbre boven 6000m! De zon was op, 't was snikheet en we waren moe, maar het zicht was adembenemend. De laatste meters naar de hoogste piek gingen langsheen een smalle bergkam en dat was net een beetje te veel van het goede. We hadden ons doel immers bereikt: boven de 6000 ...
De terugtocht was een zweeterige uitputtingsslag. Het zelfde gevoel als op Kilimanjaro kwam naar boven: We did it, but NEVER again!
Alhoewel, misschien voor de 7000???
Tiwanacu
- In de morgen een verse fruitsalade en een zakje (ja, ze hebben hier rare verpakkingswijzen) fruitsap in 1 van de kraampjes waar de verkoopsters met veel handgebaren en gezwaai de klanten naar hun kraampje lokten.
- Mooie ondergrondse tempel met de hoofden van de overleden leiders van de stam in de muur.
- We zagen een team van archeologen dat we ons helemaal anders voorgesteld hadden: een groep Bolivianen in traditionele kledij, beperkte werktuigen, ...
- Beetje jammer van de manier waarop met het erfgoed omgegaan wordt: Bij het verplaatsen van een beeld verloor het zijn neus, de zonnepoort staat niet meer op zijn originele plaats omdat ze vonden dat ze nu mooier stond, ...
- Vandaag worden nog steeds offers gebracht in Tiwanacu, meer bepaald op 21 juni wanneer de zon op haar hoogste punt staat. Zelfs de Boliviaanse president (Evo Morales) werd hier ingehuldigd.
Afdalen per fiets langs de meest dodelijke weg ter wereld: het klinkt zot, 't is zot en 't WAS zot!
De weg daalt 3345m over een afstand van 64 km over supersnel asfalt (om gewend te raken aan de fiets) en daarna een suppersmalle grindweg met een honderden meter diepe ravijn ernaast.
De weg was vroeger de enige verbinding tussen La Paz en de Yungas en door de mist die er meestal hangt, de diepe kloof en het slechte wegdek gebeurden er zeer veel dodelijke accidenten. Daarom noemde de wereldbank dit de meest gevaarlijke weg ter wereld. Ondertussen is er een nieuwe weg en is de oude het terrein van gekke mountainbikers ... zoals wij :-)
Cordillera Real: Boven de 6000m
Wat na de Kilimanjaro (5895m), de hoogste niet technische klim ter wereld? Klimmen natuurlijk!
Met onze gids Andres trokken we voor 3 dagen in de Cordillera Real naar de top van Huayana Potosi (6088m). Na het testen en uitproberen van ons klimmateriaal (klimijzers, harnas, ijsbijl, ...) op de oude gletsjer waren we er klaar voor. Het werd een helse tocht.
Na een paar uur onrustig woelen tijdens onze hoogste nacht ooit (5130m) stonden we om 1u paraat. Het eerste stuk was voor Charlotte zeer lastig (en de gids leek de hoop op te geven), maar even later werd ze 'el surpresa del dia' genoemd nadat we goed bleven doorgaan terwijl de eerste opgevers terug richting high camp gingen. Zes en een half uur later stonden we uitgeput op de Cumbre boven 6000m! De zon was op, 't was snikheet en we waren moe, maar het zicht was adembenemend. De laatste meters naar de hoogste piek gingen langsheen een smalle bergkam en dat was net een beetje te veel van het goede. We hadden ons doel immers bereikt: boven de 6000 ...
De terugtocht was een zweeterige uitputtingsslag. Het zelfde gevoel als op Kilimanjaro kwam naar boven: We did it, but NEVER again!
Alhoewel, misschien voor de 7000???
Monday, 5 April 2010
Our first steps in Bolivia
Salt flats, mines, colonial buildings, elections, women in traditional colorful clothes (including the typical hat), bumpy roads, huge fresh-fruit salads and juices, bargaining, cheap food and accommodation, cold showers, thousands of food stalls in the street ... The contrast with Chile and Argentina is huge !
Salt flats
Together with our guide Pablo and our companions Sarah and Barry (from Ireland) and Susannah and Paul (Australia) we crossed the altiplano dotted with lakes (colored blue, white, green, red, ...). We saw the Dahli dessert, enjoyed natural hot springs (including minerals and all other kinds of things - hey Sarah), spotted a fox, vicuñas and llamas, viewed the geysers from close-by, survived a night at 4300 m.a.s.l., slept in a hotel entirely made of salt (except for the shower and toilet), took the BEST pictures on the salt flat, hugged a llama and found ourselves in a train cemetery.
It was a wonderful tour with the perfect guide and great companions. An amazing first impression of Bolivia!
The mines of Potosi
In Potosi, the highest city of the world (4060 m.a.s.l.) our friendly hostel owner showed us how to survive the freezing cold that came with the height: at least 4 sweaters and 3 trousers.
The first morning we were woken by street music. On the central square we found hundreds of school children marching with music and banners to celebrate the foundation of the city. This was mixed with the last days of campaign for the upcoming elections and made Potosi a very lively and vibrant city.
Our excursion to the Potosi mine the next day was extremely confronting: Today the miners still work in colonial-time conditions without any safety measures and all dreaming of finding the ultimate vein dotted with silver!
For us just visiting the mines it was already hard: sometimes crawling through small tunnels, breathing poisonous dust and a heat of 35º. We could almost not believe that people endure these conditions 8 hours a day, 6 days a week for 30 years or more. Some from the age of 11!
Sucre, the ciudad blanca
We explored the beautiful white city on good Friday of the semana santa and since Bolivia is a very religious country this is a public holiday. We started the day with a delicious fruit salad on the central market, walked around the shaded plazas and viewed the many churches. Just before we had to catch our bus to La Paz we saw a religious procession and realized how strong the belief still is in this country.
Interesting facts
Salt flats
Together with our guide Pablo and our companions Sarah and Barry (from Ireland) and Susannah and Paul (Australia) we crossed the altiplano dotted with lakes (colored blue, white, green, red, ...). We saw the Dahli dessert, enjoyed natural hot springs (including minerals and all other kinds of things - hey Sarah), spotted a fox, vicuñas and llamas, viewed the geysers from close-by, survived a night at 4300 m.a.s.l., slept in a hotel entirely made of salt (except for the shower and toilet), took the BEST pictures on the salt flat, hugged a llama and found ourselves in a train cemetery.
It was a wonderful tour with the perfect guide and great companions. An amazing first impression of Bolivia!
The mines of Potosi
In Potosi, the highest city of the world (4060 m.a.s.l.) our friendly hostel owner showed us how to survive the freezing cold that came with the height: at least 4 sweaters and 3 trousers.
The first morning we were woken by street music. On the central square we found hundreds of school children marching with music and banners to celebrate the foundation of the city. This was mixed with the last days of campaign for the upcoming elections and made Potosi a very lively and vibrant city.
Our excursion to the Potosi mine the next day was extremely confronting: Today the miners still work in colonial-time conditions without any safety measures and all dreaming of finding the ultimate vein dotted with silver!
For us just visiting the mines it was already hard: sometimes crawling through small tunnels, breathing poisonous dust and a heat of 35º. We could almost not believe that people endure these conditions 8 hours a day, 6 days a week for 30 years or more. Some from the age of 11!
Sucre, the ciudad blanca
We explored the beautiful white city on good Friday of the semana santa and since Bolivia is a very religious country this is a public holiday. We started the day with a delicious fruit salad on the central market, walked around the shaded plazas and viewed the many churches. Just before we had to catch our bus to La Paz we saw a religious procession and realized how strong the belief still is in this country.
Interesting facts
- The Uyuni Salt flat has the same surface as Belgium and thanks to the guy selling the tour, everybody knows that now.
- Miners are good drinkers: their favorite is pure alcohol of 96º
- Buying dynamite in Potosi is completely legal. We bought 2 sticks: one as a gift for the miners and one to ignite ourselves.
- One for the people of Yara: Before adding the fuse to the TNT, it is mixed with fertilizer for a stronger explosion.
- It is prohibited to serve alcohol in restaurants and bars 3 days before the elections ... a good way to make sure that people are sober when they vote.
- The whole public life stops 24h before the elections: no long distance busses, empty streets, ...
Sunday, 4 April 2010
Laatste stapjes in Chili: De atacama woestijn
In San Pedro de Atacama probeerden we wat te wennen aan de hoogte terwijl we genoten van de vele attracties die het toeristisch stadje en de omgeving te bieden heeft.
Sterrenkijken in de woestijn
We hebben het met onze eigen ogen gezien: something is out there!
De Atacama woestijn is zo populair voor sterrenkijken omdat er 360 wolkenvrije dagen zijn en door de hoogte is ook de atmosfeer veel minder een spelbreker.
El Tatio Geiser
's Morgens om 4u stonden we paraat en werden we over een hobbelige piste naar het 3de grootste termisch veld in de wereld gereden. Met rokende en stomende geisers op de achtergrond kregen we ons ontbijt, compleet met een in de geiser gekookt eitje.
Toen we genoeg hadden van de fumeroles, rokende en water-spuitende geisers, mochten we uit de kleren (bij vriestemperatuur) om te genieten van een zalig natuurlijk warm-water bad.
Op de terugweg stopten we nog even bij een typisch dorpje. Op zich niks speciaals, was het niet dat we daar konden proeven van een heerlijke brochette met Llama vlees. Weer een beestje dat we kunnen schrappen van onze to-eat lijst.
Valle de la Muerte en valle de la Luna (per fiets)
Charlotte had het kunnen weten: vallei van de dood + woestijn + hoogte + mountainbike ≠ een zondagsritje. We kregen niet alleen prachtige zichten van woenstijn- en maanlandschappen te zien, maar moesten ook met ons fietsje door zand ploeteren. Zo erg dat zelfs Dries van de fiets moest om te voet omhoog te gaan. Geen lachertje ... En toen de fiets van Dries de geest gaf (gebroken rollementen van de pedalen), werd het pas echt een dodentocht.
Na een memorabele zonsondergang konden we gelukkig een lift versieren bij een super vriendelijk Chileens koppeltje. Ze bleven zelfs wachten tot Charlotte genoeg foto's genomen had van de zonsondergang en reden 15 min extra om ons in het centrum te droppen. De gastvrijheid van de chilenen zal ons altijd bijblijven ...
En dan?
Naar Bolivië natuurlijk. En wat is er aangenamer dan een busrit van 400km? Een reis van 400 km met een jeep, prachtige zichten en aangenaam gezelschap ...
Sterrenkijken in de woestijn
We hebben het met onze eigen ogen gezien: something is out there!
De Atacama woestijn is zo populair voor sterrenkijken omdat er 360 wolkenvrije dagen zijn en door de hoogte is ook de atmosfeer veel minder een spelbreker.
- We hebben eindelijk het zuiderkruis (samen met de koolzak) gevonden.
- Janneke maan bestaat hier niet, maar er zit wel een konijn op de maan.
- De maan, saturnus en mars zijn veel dichterbij als je een goeie telescoop hebt.
- Hete sterren zijn blauw, koude (nog altijd 3000 graden celcius) eerder rood.
El Tatio Geiser
's Morgens om 4u stonden we paraat en werden we over een hobbelige piste naar het 3de grootste termisch veld in de wereld gereden. Met rokende en stomende geisers op de achtergrond kregen we ons ontbijt, compleet met een in de geiser gekookt eitje.
Toen we genoeg hadden van de fumeroles, rokende en water-spuitende geisers, mochten we uit de kleren (bij vriestemperatuur) om te genieten van een zalig natuurlijk warm-water bad.
Op de terugweg stopten we nog even bij een typisch dorpje. Op zich niks speciaals, was het niet dat we daar konden proeven van een heerlijke brochette met Llama vlees. Weer een beestje dat we kunnen schrappen van onze to-eat lijst.
Valle de la Muerte en valle de la Luna (per fiets)
Charlotte had het kunnen weten: vallei van de dood + woestijn + hoogte + mountainbike ≠ een zondagsritje. We kregen niet alleen prachtige zichten van woenstijn- en maanlandschappen te zien, maar moesten ook met ons fietsje door zand ploeteren. Zo erg dat zelfs Dries van de fiets moest om te voet omhoog te gaan. Geen lachertje ... En toen de fiets van Dries de geest gaf (gebroken rollementen van de pedalen), werd het pas echt een dodentocht.
Na een memorabele zonsondergang konden we gelukkig een lift versieren bij een super vriendelijk Chileens koppeltje. Ze bleven zelfs wachten tot Charlotte genoeg foto's genomen had van de zonsondergang en reden 15 min extra om ons in het centrum te droppen. De gastvrijheid van de chilenen zal ons altijd bijblijven ...
En dan?
Naar Bolivië natuurlijk. En wat is er aangenamer dan een busrit van 400km? Een reis van 400 km met een jeep, prachtige zichten en aangenaam gezelschap ...
Subscribe to:
Posts (Atom)