In het rustige dorpje Villa O' Higgins (eindpunt van de Carretera Austral) konden we nagenieten met onze reisgezellen van onze border cross bij een pintje en een glaasje wijn! Algauw bleek dat onze wegen hier zouden scheiden. Na een rustig dagje in het pittoreske dorpje, namen wij de bus richting Cochrane, zo n 300 km verder langsheen de Carretera Austral. De zichten uit de bus waren adembenemend: watervallen, meren, groene bergflanken, ...
Onze "rustige" wandeldag in Cochrane (uiteindelijk wandelden we toch een 25 km rond het meer Cochrane op zoek naar Huemules; gelukkig kregen we op het einde een lift in de laadbak van een truck!) kreeg een verrassend einde. De gastvrouw van ons hostal verwende ons met een 3-gangenmenu!
Nog meer dan 1000 km langsheen de Carretera Austral voor de boeg, busziek, hobbelige weg, ... we besloten om het over een andere boeg te gooien: liften.
De eerste dag reisden we met Emilio (zalmkweker), in het busje van Mauricio en Filipe (2 landbouwers die voor een Duitse landheer werkten), in de laadbak van ... (door het stof en de wind was het onmogelijk om een gesprekje te voeren). De laatste lift bracht ons letterlijk in the middle of nowhere: geen dorpje, huisje, ... in de buurt. 't Zag er niet goed uit, maar dat is waarschijnlijk net ons geluk geweest. Een Chileense familie had medelijden en nam ons mee. Het toeval was: zij wilden die dag nog oiver de grens met Argentinie zo'n 500 km verder (Esquel)!!!! Bernardo senior, Bernardo junior, Hacynta en (San) Ignacio vertelden over het cullinaire Chili, lieten ons kaas, gebakjes, ... proeven. Op het einde van de dag waren we supergelukkig: nooit meer dan 10 minuten wachten op de volgende lift en verder dan we hadden durven dromen!
De tweede dag reisden we met een Argentijns koppel langsheen de Ruta 40 naar El Bolson, een hippie-dorpje! Ze vertelden ronduit over hun reis doorheen Argentinie bij een kopje mate! Na een aantal artesanale biertjes (rubia, roja, negra en nog 2 andere) in El Bolson trokken we naar Bariloche (de trekkershoofdstad van Argentinie). De volgende dagen vertoeven we in - naar het schijnt - mooiste nationale park van Argentinie, Nuali Huapi.
Aantal bijzonderheden:
- Elke brug langsheen de Carretera Austral heeft een naam en die is meestal dezelfde als de rivier. Voor elke brug staan er dan ook altijd 2 gelijke bordjes; eentje met de naam van de rivier en eentje met de naam van de brug.
- In elk dorpje lopen er hopen straathonden. We worden dan ook steeds warm onthaald (vaak tot de grootste schrik van Charlotte). In Chili sluit een straathond steeds de processies af.
- Zowel Chilenen als Argentijnen zijn heel trots op hun land. Tijdens het liften stopten ze meermaals om ons iets te tonen, om ons een foto te laten nemen (of ons te verplichten om een foto te nemen), ...
- In het midden van El Bolson was er een klein vijvertje (met een zeer leuk marktje rond). Iemand had er niets beter op gevonden om daar pedalo's op dat beetje water te leggen, zodat er daar elke dag Argentijnen rondpeddelden ...
Wednesday, 24 February 2010
Crossing the border: the hard way
Imagine this: You are in Argentina (El Chalten to be precise) and you fancy going to Chili. What do you do? There are many options ... but we choose the hard way. A hike of 37 km (with full pack) and a scenic navigation cross lago O'Higgins.
The guide for crossing in 40 steps:
step 1: Ask around, read the guide, ask again, combine all pieces of information and ask again ... Because nobody really knows
step 2: Don't buy a map. Trust your own instinct (or hope to find some smarter companions)
step 3: Buy plenty of food
step 4: Get up early and take the touristic bus - including a should-be-retired bus driver that thinks he is a tour guide and explains how the color of the forest changes to red in autumn in about 30 minutes sharp
step 5: Step of the bus and notice that the bridge is indeed broken and realize that the advises were right
step 6: Get acquainted with your fellow travellers how embark on the same adventure. One piece of advise: choose your companions wisely - we opted for an Czech almost-doctor (handy in case of emergency) and a Chilean guide (for obvious reasons)
step 7: Get out of your pants to wade across the river (while some elderly tourists are taking pictures) - Do this 3 times if your male and travelling with a female
step 8: Get dressed again. Important: Take care of all your belongings (and do not loose your mobile like we did)
step 9: Walk along the bluest lake you can imagine with superb views of the surrounding mountains including Fitz Roy
step 10: Cross a river through some mud or over some stones
step 11: Repeat step 9 & 10 about 50 times and be amazed by the views every time
step 12: Arrive to a beach along the lake and see the border control of Argentina
step 13: Get stamped out of Argentina
step 14: Realize that the trek took more time than you expected, that you feel tired and that it might be wiser to spend the night there
step 15: Get up early ... really early and hope the path is better than the day before
step 16: Walk fast through a muddy path and reach the border after less than 2 hours. Calculate, note that it is less than indicated and relax a bit
step 17: Watch the smile on a Chileans face when he steps on homeland soil again, only return briefly to Argentina to go to the pipi-room
step 18: Take a picture of the welcome sign and notice that the weather in Chile is not that nice
step 19: Continue along a 4WD track
step 20: Find yourself on an abandoned airstrip and wonder if Chile is planning an invasion of Argentina or if the CIA is using it to transport illegal prisoners
step 21: See the lake you need to finish
step 22: Walk on
step 23: Realize that the lake is further than you thought
step 24: Walk on while you start feeling every muscle in your back and legs
step 25: Complain about the rain, but get corrected by a Chilean. In Chile it is only called 'rain' when you can't see further than 3m and you are soaked under 1 minute
step 26: Reach some abandoned buildings and start preparing some hot soup to warm up
step 27: Leave the building again because the caribineiros do not like visitors
step 28: Get stamped into Chile by a guy with a really bad day and an awful mood
step 29: Expect the boat to arrive at 4 or 5 pm, but get the news that it could be as well at 8 or 9
step 30: Find a shack that is packed with other travellers (most of them with bikes). Push yourself in and prepare your last food
step 31: Think that you should have brought more food since the border control was not so strict this time
step 32: Drink some coffee from a tea-bag
step 33: Exchange some coffee for sugar
step 34: Eat some more to kill the time
step 35: Be surprised when the boat finally comes and rush to pack your things
step 36: Hop on the boat where you are treated with a great cup of coffee, a mountain of cookies and an entertaining video of the region - As it should be for 300 pesos
step 37: Enjoy the last views of the Argentinean mountains while you approach the port of villa O'Higgins
step 38: Get of the boat, say a quick farewell to the bikers (not knowing you will meet them again) and hop on a small mini-van
step 39: Arrive at a hostel (of the guy that drove the minibus off course), decide you are too tired to switch place, go out to buy some beer anyway and discuss your adventure with your new friends.
step 40: Write a summary of your experience ... and never forget!
Thanks a lot to the best companions we could wish for: Carlos & Vasec. Hope our roads cross again sometime!
The guide for crossing in 40 steps:
step 1: Ask around, read the guide, ask again, combine all pieces of information and ask again ... Because nobody really knows
step 2: Don't buy a map. Trust your own instinct (or hope to find some smarter companions)
step 3: Buy plenty of food
step 4: Get up early and take the touristic bus - including a should-be-retired bus driver that thinks he is a tour guide and explains how the color of the forest changes to red in autumn in about 30 minutes sharp
step 5: Step of the bus and notice that the bridge is indeed broken and realize that the advises were right
step 6: Get acquainted with your fellow travellers how embark on the same adventure. One piece of advise: choose your companions wisely - we opted for an Czech almost-doctor (handy in case of emergency) and a Chilean guide (for obvious reasons)
step 7: Get out of your pants to wade across the river (while some elderly tourists are taking pictures) - Do this 3 times if your male and travelling with a female
step 8: Get dressed again. Important: Take care of all your belongings (and do not loose your mobile like we did)
step 9: Walk along the bluest lake you can imagine with superb views of the surrounding mountains including Fitz Roy
step 10: Cross a river through some mud or over some stones
step 11: Repeat step 9 & 10 about 50 times and be amazed by the views every time
step 12: Arrive to a beach along the lake and see the border control of Argentina
step 13: Get stamped out of Argentina
step 14: Realize that the trek took more time than you expected, that you feel tired and that it might be wiser to spend the night there
step 15: Get up early ... really early and hope the path is better than the day before
step 16: Walk fast through a muddy path and reach the border after less than 2 hours. Calculate, note that it is less than indicated and relax a bit
step 17: Watch the smile on a Chileans face when he steps on homeland soil again, only return briefly to Argentina to go to the pipi-room
step 18: Take a picture of the welcome sign and notice that the weather in Chile is not that nice
step 19: Continue along a 4WD track
step 20: Find yourself on an abandoned airstrip and wonder if Chile is planning an invasion of Argentina or if the CIA is using it to transport illegal prisoners
step 21: See the lake you need to finish
step 22: Walk on
step 23: Realize that the lake is further than you thought
step 24: Walk on while you start feeling every muscle in your back and legs
step 25: Complain about the rain, but get corrected by a Chilean. In Chile it is only called 'rain' when you can't see further than 3m and you are soaked under 1 minute
step 26: Reach some abandoned buildings and start preparing some hot soup to warm up
step 27: Leave the building again because the caribineiros do not like visitors
step 28: Get stamped into Chile by a guy with a really bad day and an awful mood
step 29: Expect the boat to arrive at 4 or 5 pm, but get the news that it could be as well at 8 or 9
step 30: Find a shack that is packed with other travellers (most of them with bikes). Push yourself in and prepare your last food
step 31: Think that you should have brought more food since the border control was not so strict this time
step 32: Drink some coffee from a tea-bag
step 33: Exchange some coffee for sugar
step 34: Eat some more to kill the time
step 35: Be surprised when the boat finally comes and rush to pack your things
step 36: Hop on the boat where you are treated with a great cup of coffee, a mountain of cookies and an entertaining video of the region - As it should be for 300 pesos
step 37: Enjoy the last views of the Argentinean mountains while you approach the port of villa O'Higgins
step 38: Get of the boat, say a quick farewell to the bikers (not knowing you will meet them again) and hop on a small mini-van
step 39: Arrive at a hostel (of the guy that drove the minibus off course), decide you are too tired to switch place, go out to buy some beer anyway and discuss your adventure with your new friends.
step 40: Write a summary of your experience ... and never forget!
Thanks a lot to the best companions we could wish for: Carlos & Vasec. Hope our roads cross again sometime!
Todo Glaciares
¡Hola!
Whaaw, Patagonië is ongelooflijk indrukwekkend: een echte aanrader voor iedereen die van natuur en wandelen/fietsen/klimmen houdt! Ondertussen een tweetal weken geleden hebben we het nationale park Los Glaciares doorkruist.
Met een huurauto (een volkswagen Gol) naar Perito Moreno
Jullie lezen het goed, een volkswagen Gol en geen volkswagen Golf (Charlotte had de neiging om op het formulier te noteren dat de "f" van de auto was gevallen). De huurauto was een fantastische keuze; de ideale plek om te schuilen tegen de regen en op te drogen :-)! We hebben heel wat afgelachen in ons aangedampt Golleke!
Het weer was die dag echt verschrikkelijk: een stevige wind en regen, regen en nog es regen. Gelukkig was er geen mist zodat we toch een goed zicht hadden op Perito Moreno, een gletsjer van ongeveer 100 m hoog! Achteraf kregen we trouwens te horen dat we geluk hadden met het weer. Onder een wolkendek zijn de verschillende schakeringen blauw van het ijs veel duidelijker waar te nemen dan onder een stralende zon (en zo kan je alles positief bekijken :-)).
We hadden ook het geluk om het afbrokkelen van een ijsblok te filmen (to be released on YouTube soon)!
3-daagse nabij de pieken cerro Torre en Fitz Roy (2e en 3e moeilijkst te beklimmen toppen ter wereld)
Vanuit het afgelegen Argentijnse dorpje El Chalten, trokken we op valentijn 3-daagse! Op het gemak 3 dagjes kamperen terwijl we het ene na het andere meer ontdekten en prachtige zichten kregen op Fitz Roy, Cerro Torre en alle andere omliggende bergen.
De close-up zichten van die toppen waren adembenemend. Om even weg te dromen van hoe het moet zijn om daar boven te staan ...
Ice-trekking op Glaciar Central
De volgende dag stonden we vroeg op om heel dicht bij een gletsjer te komen. Onder begeleiding van 2 lokale gidsen en met 7 andere avonturiers wandelden we terug richting Cerro Torre.
Na een stevige wandeling kregen we onze harnassen en crampons en stapten we naar onze eerste uitdaging. Er lag een rivier op onze weg en er was niet meer dan een touw om over te steken ... Een grote inspanning voor Charlotte haar armspieren. Daarna was het nog even klauteren terwijl we als maar dichter bij de gletsjer kwamen. En toen was het zo ver: we mochten onze crampons aantrekken om op het ijs rond te wandelen. Speciale ervaring en een prachtig zicht!
Na een stevige boterham was het tijd om aan de laatste etappe van ons avontuur te beginnen. De gidsen kozen een steile ijswand, bevestigden de touwen en gaven de laatste raad. En dan was het aan ons: Een aantal meter recht omhoog klauteren terwijl je de ijsbijl en crampons zo hard mogelijk in het ijs probeert te rammen. Echt cool!
‘s Avonds genoten we van een artinsanaal gebrouwen biertje in de cervezeria, vergaten we onze spierpijn van 11 uur wandelen en droomden we nog even na van het ijsklimmen, de gletsjer en die avontuurlijke oversteek van de rivier ...
Whaaw, Patagonië is ongelooflijk indrukwekkend: een echte aanrader voor iedereen die van natuur en wandelen/fietsen/klimmen houdt! Ondertussen een tweetal weken geleden hebben we het nationale park Los Glaciares doorkruist.
Met een huurauto (een volkswagen Gol) naar Perito Moreno
Jullie lezen het goed, een volkswagen Gol en geen volkswagen Golf (Charlotte had de neiging om op het formulier te noteren dat de "f" van de auto was gevallen). De huurauto was een fantastische keuze; de ideale plek om te schuilen tegen de regen en op te drogen :-)! We hebben heel wat afgelachen in ons aangedampt Golleke!
Het weer was die dag echt verschrikkelijk: een stevige wind en regen, regen en nog es regen. Gelukkig was er geen mist zodat we toch een goed zicht hadden op Perito Moreno, een gletsjer van ongeveer 100 m hoog! Achteraf kregen we trouwens te horen dat we geluk hadden met het weer. Onder een wolkendek zijn de verschillende schakeringen blauw van het ijs veel duidelijker waar te nemen dan onder een stralende zon (en zo kan je alles positief bekijken :-)).
We hadden ook het geluk om het afbrokkelen van een ijsblok te filmen (to be released on YouTube soon)!
3-daagse nabij de pieken cerro Torre en Fitz Roy (2e en 3e moeilijkst te beklimmen toppen ter wereld)
Vanuit het afgelegen Argentijnse dorpje El Chalten, trokken we op valentijn 3-daagse! Op het gemak 3 dagjes kamperen terwijl we het ene na het andere meer ontdekten en prachtige zichten kregen op Fitz Roy, Cerro Torre en alle andere omliggende bergen.
De close-up zichten van die toppen waren adembenemend. Om even weg te dromen van hoe het moet zijn om daar boven te staan ...
Ice-trekking op Glaciar Central
De volgende dag stonden we vroeg op om heel dicht bij een gletsjer te komen. Onder begeleiding van 2 lokale gidsen en met 7 andere avonturiers wandelden we terug richting Cerro Torre.
Na een stevige wandeling kregen we onze harnassen en crampons en stapten we naar onze eerste uitdaging. Er lag een rivier op onze weg en er was niet meer dan een touw om over te steken ... Een grote inspanning voor Charlotte haar armspieren. Daarna was het nog even klauteren terwijl we als maar dichter bij de gletsjer kwamen. En toen was het zo ver: we mochten onze crampons aantrekken om op het ijs rond te wandelen. Speciale ervaring en een prachtig zicht!
Na een stevige boterham was het tijd om aan de laatste etappe van ons avontuur te beginnen. De gidsen kozen een steile ijswand, bevestigden de touwen en gaven de laatste raad. En dan was het aan ons: Een aantal meter recht omhoog klauteren terwijl je de ijsbijl en crampons zo hard mogelijk in het ijs probeert te rammen. Echt cool!
‘s Avonds genoten we van een artinsanaal gebrouwen biertje in de cervezeria, vergaten we onze spierpijn van 11 uur wandelen en droomden we nog even na van het ijsklimmen, de gletsjer en die avontuurlijke oversteek van de rivier ...
Monday, 8 February 2010
Torres del Paine
Vooraleer we de bewoonde wereld opnieuw verlaten, laten we jullie graag meegenieten van het o zo mooie Torres Del Paine (Chili), waar we 5 dagen met de tent hebben rondgetrokken.
De wildste verhalen doen de ronde over Torres Del Paine: dagen in de tent schuilen voor de regen, uren plat op de grond liggen door de hevige wind, ... Maar wij hadden geluk, 5 dagen met af en toe een druppeltje en/of sneeuwvlokje en een prachtige zicht!
Dag 1: Torres
We hadden besloten om meteen de koe bij de horens te vatten en met de lastigste etappe te starten. Na anderhalf uurtje vlakke (nu ja, wat je vlak noemt) weg, was het 3,5 uur klimmen naar onze kampplaats. Geen lachertje met je tent, slaapzak, matras, kookgerei, eten voor 5 dagen en warme kledij op je rug. Nadat onze tent stevig verankerd was, begonnen we aan de laatste loodjes van de dag: een extra uurtje stijgen, maar met reden: Het zicht op de Torres del Paine was adembenemend en lokte zelfs kreten van verstomming bij ons op toen het zich onthulde vanachter die laatste rotsblok. De foto's spreken voor zich ...
Dag 2: Torres bis - Campemiento Italiano
Alhoewel het zicht de avond ervoor prachtig was, konden we er niet genoeg van krijgen. Om 4u30 kropen we uit onze al koude tent in de nog koudere nacht om de beklimming nog eens over te doen, hopend op de eerste zonnestralen die de Torres in vuur en vlam schijnen te zetten. Het geluk was niet aan onze kant en wolken belemmerden wat het zicht, maar trakteerden ons wel op een prachtig sneeuwtapijt!
Daarna was het tijd om de langste trek van onze tocht af te leggen terwijl we verwend werden door mooie zichten op meren die telkens nog blauwer leken dan het vorige. Na in totaal 10u stappen konden we moe maar tevreden onze rugzak afwerpen, genieten van een lekker warm bordje zelfgemaakte pasta en voldaan in ons slaapzakje kruipen.
Dag 3: Valle Frances
Vandaag konden we onze rugzak even achterlaten terwijl we naar een mirador in de vallei wandelden. Onderweg werden we verrast door een aantal lawines ... gelukkig op de bergflank (met bijhorende gletsjer) recht tegenover ons. Vanop de mirador bewonderden we de Cuernos del Paine, die andere iconen van het nationale park.
We beten nog even op onze tanden en stapten door tot de (luxe) camping bij Lago Péhoé. Daar genoten we 's avonds van het 'happy sour': een lekkere pisco sour om de dag af te sluiten.
De wildste verhalen doen de ronde over Torres Del Paine: dagen in de tent schuilen voor de regen, uren plat op de grond liggen door de hevige wind, ... Maar wij hadden geluk, 5 dagen met af en toe een druppeltje en/of sneeuwvlokje en een prachtige zicht!
Dag 1: Torres
We hadden besloten om meteen de koe bij de horens te vatten en met de lastigste etappe te starten. Na anderhalf uurtje vlakke (nu ja, wat je vlak noemt) weg, was het 3,5 uur klimmen naar onze kampplaats. Geen lachertje met je tent, slaapzak, matras, kookgerei, eten voor 5 dagen en warme kledij op je rug. Nadat onze tent stevig verankerd was, begonnen we aan de laatste loodjes van de dag: een extra uurtje stijgen, maar met reden: Het zicht op de Torres del Paine was adembenemend en lokte zelfs kreten van verstomming bij ons op toen het zich onthulde vanachter die laatste rotsblok. De foto's spreken voor zich ...
Dag 2: Torres bis - Campemiento Italiano
Alhoewel het zicht de avond ervoor prachtig was, konden we er niet genoeg van krijgen. Om 4u30 kropen we uit onze al koude tent in de nog koudere nacht om de beklimming nog eens over te doen, hopend op de eerste zonnestralen die de Torres in vuur en vlam schijnen te zetten. Het geluk was niet aan onze kant en wolken belemmerden wat het zicht, maar trakteerden ons wel op een prachtig sneeuwtapijt!
Daarna was het tijd om de langste trek van onze tocht af te leggen terwijl we verwend werden door mooie zichten op meren die telkens nog blauwer leken dan het vorige. Na in totaal 10u stappen konden we moe maar tevreden onze rugzak afwerpen, genieten van een lekker warm bordje zelfgemaakte pasta en voldaan in ons slaapzakje kruipen.
Dag 3: Valle Frances
Vandaag konden we onze rugzak even achterlaten terwijl we naar een mirador in de vallei wandelden. Onderweg werden we verrast door een aantal lawines ... gelukkig op de bergflank (met bijhorende gletsjer) recht tegenover ons. Vanop de mirador bewonderden we de Cuernos del Paine, die andere iconen van het nationale park.
We beten nog even op onze tanden en stapten door tot de (luxe) camping bij Lago Péhoé. Daar genoten we 's avonds van het 'happy sour': een lekkere pisco sour om de dag af te sluiten.
Dag 4: Glaciar Grey
Of het aan de pisco van de avond ervoor lag, of de lekker warme nacht op deze lager gelegen camping weten we niet, maar we besloten onszelf te verwennen. We lieten het tentje staan en trokken met ons dagrugzakje naar de Glaciar Grey. Indrukwekkend!
En hiermee hadden we de volledige W trekking gedaan, zelfs 1 dag sneller dan gedacht.
Dag 5: Mirador Los Cuernos
's Morgens sprongen we op de catamaran richting bus. Voor we de bus richting Puerto Natales terug namen, besloten we nog een laatste blik te werpen op de Cuernos del Paine van de overkant van het meer. De reflectie in het water maakte het een prachtige afsluiter!
Nu verblijven we (twee paspoortstempeltjes rijker) opnieuw in Argentinië in de buurt van de bekende gletsjer Perito Moreno. Overmorgen trekken we richting El Chalten waar we aantal dagen zullen vertoeven om daarna te voet de grens met Chili (Villa O Higgins) over te steken. 't Zal dus even duren tot de volgende update van onze blog, want de internettoegang in de volgende dorpjes is heel beperkt!
Subscribe to:
Posts (Atom)