onze laatste dagen Argentinië (Salta and around)

Met onze rode Chevrolet Corsa trokken we een weekje rond in de streek van Salta. Enkele van onze herinneringen:

Salta
Gezellig chaotisch hostal (met BBQ), levendig centraal plein met leuke terrasjes, coloniale gebouwen, kleurrijke kerken en een mirador over de stad (die we niet bezocht hebben wegens de 1021 trappen ernaartoe en de veel te gezellige terrasjes rond het centrale plein).

Quebrada de Humamarca
Kleurrijke bergen waaronder de 7-kleurige berg in Punamarca, pre-hispanic ruines in Tilcara, cacti (veel cacti), dorpjes met stoffige straatjes die precies spook-dorpen worden tussen 13u en 18u onder een brandende zon.

Salinas grandes
Over een pas van meer dan 4000m, helder blauwe zoute poelen en een eindeloze witte vlakte.

Paseo (de la tren) de las nubes
Minidorpjes onderweg (20 mensen per dorp), helemaal alleen overnachten naast de kerk van zo'n dorpje genaamd Santa Rosa de Tastil (met all-in-one feestzaal, café, winkel, bakker, ...), solo bezoek aan de ruïnes en beetje Dakar rally door de rivierbedding met onze Chevrolet Corsa vanwege een weggespoelde weg.

Cachi
Na een lange rit door de groen-rode valleien genieten van een liter 'salta' bier, een super gezellige pueblo met witte huisjes en velden met drogende paprika's in de omliggende heuvels.

Quebrada de Flechas
Pijlvormige rotsformaties, heerlijk middagmaal, siesta en fotoshoot op een pittoresk gelegen estancia en zandwegen ... veel zandwegen.

Cafayate
Ontdekken dat Cafayate de streek is van de witte wijn (meer zon en dus zoetere druiven), uiteraard proeven van die witte wijn (Torrontes druif) en gewoon een gezellig stadje.

Quebrada de las Conchas (spreek uit: kontjes)
Naast de bestaande figuren in de rotsformaties (het kasteel, de vensters, de obelisk, het amfitheater en de kikker) ontdekten wij een nieuwe: het varken ...

Laatste avondmaal (in Argentinië)
Het moest en zou de perfecte steak worden ... na het aanschouwen van een manifestatie op het centrale plein vonden we er eentje en werden we zelfs verwend met een gratis glas bubbels als aperitief. De perfecte afsluiter!

Enkele wijn- en andere weetjes

• Bij Argentijnse wijn speelt het jaar niet zo'n rol (in tegenstelling tot Frankrijk). Het klimaat is redelijk constant en zorgt voor een vergelijkbare oogst ieder jaar.
• De streek van Mendosa is de grootste producent van wijn in Argentinië, maar dan vooral rode wijn. Voor witte wijn moet je in Cafayate en omstreken zijn, want daar is meer zon en dus zijn de druiven zoeter. Dit betekent dat de wijn uiteindelijk meer alcohol (tot 16 graden) bevat :-) De wettelijke limiet is 15 graden ... met een tolerantie van 1 graad.
• Een kleine bodega in Frankrijk is 10 hectare, maar in Argentinië ben je nog steeds klein als je 500 hectare hebt.
• De lama-achtigen in Zuid-Amerika: de lama zelf, de guanaco, de vicuña en de alpaca. De eerste 3 hebben we gezien ... nog eentje te spotten in Bolivië of Ecuador.
• Wanneer ze in Argentinië een bord zetten, begint dat altijd met 'Señor turista, señor visitante, ... Of in het Engels: Mister tourist, mister visitor, ...

Wijn, lekker eten en spectaculaire rotsformaties!

De weg van Santiago (Chili) naar Mendoza (Argentinië) was prachtig! Wijngaarden afgewisseld door rode bergflanken en spectaculaire valleien... (de film "7 years in Tibet" werd daar opgenomen). Onze reis langs Mendoza en San Juan stond hoofdzakelijk in het teken van wijn en lekker eten!

Wines and Bikes (Mendoza)
We starten vrij rustig en brachten een bezoek aan het museo del vino (met op het einde een degustatie). Ze waren net gestart met het oogsten van de druiven en we konden dus het prille begin van het wijnproces aanschouwen.
Vervolgens bezochten we artisanaal familiebedrijfje waar we olijfolie, olijven, dulces (confituur) en likeur proefden. Dries degusteerde stoer hun sterkste likeur (absynth - 70 graden) maar had het toch even moeilijk :-)!
Een heerlijke steak met rode wijnsaus in de volgende bodega (Vistandes) gaf ons de nodige energie om onze tocht verder te zetten!
Ook de laatste 2 bodegas konden ons niet overtuigen: onze voorkeur gaat toch naar de Chileense wijn! We sloten de avond in stijl af met een heerlijke steak (de beste tot nu toe) en een stukje geit (chivo - een typisch gerecht van deze streek).

San Juan
De hitte in de bus zonder airco van Mendoza naar San Juan was ondraaglijk! We waren dolgelukkig toen we reeds na 3 uur (in plaats van de verwachte 4 uur) aankwamen! We besloten om dan ook een hostal met zwembad te nemen! Groot was de hillariteit toen we het zwembad aanschouwden: een kinderbadje van 3 m op 3 m ...
Ik denk dat mijn mond openviel toen de man in het toerist office zei dat we ook het aardbevingsmuseum konden bezoeken. We konden in een stoel zitten en voelen wat er gebeurde tijdens een aardbeving ... San Juan werd in 1944 getroffen door een zeer zware aardbeving (net iets minder krachtig dan die in chili nu), vandaar het museum!
Met onze short en slippers gingen we s avonds dineren in een poepchique en heerlijk restaurant met antieke stoelen en glazen... we pasten niet echt in het decor... Dries bestelde een glas wijn en kreeg zo een chique groot glas boordevol (Charlotte moest het bijna met 2 handen vastnemen toen ze even wilde nippen). Het eten was super (merci Charlotte en Jelle voor de tip)!
In een bodega in de buurt van San Juan leerden we ook de argentijnse wijn appreciëren: we degusteerden er een fruitige rode aperitiefwijn. Deze is helaas enkel in de bodega te koop! (merci Sam voor de tip: de wijn in San Juan is zeker beter dan in Mendosa)

San Agustin de Valle Fertil
Dit kleine dorpje in de buurt van San Juan werd onze uitvalsbasis om twee Unesco world-heritage parken te bezoeken: Valle de la Luna (of Ischugualasto) en parque nacional Talampaya.
In het eerste park zagen we verschillende indrukwekkende rotsformaties, fossielen, skeletten van dinosaurussen, ... en ja eindelijk konden we een foto nemen van een guanaco (we hadden er tientallen gezien in Patagonië maar nooit een foto kunnen nemen).
Het tweede park bestond uit reusachtige kliffen (150 m hoog) uit rode zandsteen! Op een aantal stenen werden herogliefen van voor de spaanse kolonisatie gevonden. De gids zag ook hier iets in elke rots: een condor, een kameel, ... op het einde dacht charlotte een dwerg te zien (maar dat kan ook komen door de warmte) ... Langs de weg zagen we tevens een aantal parkieten, een armadillo, ... Een lift naar de volgende stad, liet ons toe om meteen de nachtbus te nemen naar Noord-Argentinië (salta)!

Even om te vergelijken:
- een nacht slapen in mendoza kost 4 steaks
- een spagetti is even duur als een steak
- 2 uren bus is een steak, ... een steak is dus heel goedkoop en vooral lekker :-)!

Terremoto in Chili: Chile ayuda Chile en Santiago

Toen we na de aardbeving verder in Chili reisden werd het ons duidelijk welke invloed dit heeft op het dagelijkse leven in een land.

Chile ayuda chile
Een week na de aardbeving werd in iedere stad in heel Chili een inzamelactie gehouden voor de slachtoffers en getroffen gebieden. Aan de ene kant toont het de hulpvaardigheid van de chilenen, maar aan de andere kant is er ook die sterke samenhorigheid en nationalisme die ervoor zorgt dat ze hun problemen zelf proberen op te lossen.
Al snel werd ons duidelijk dat Chili geen land voor vakantie was op dit moment, zelfs al was het veilig ... nu ja, veilig: Elke dag waren er lichtere of zwaardere naschokken. De angst bij de mensen bleef.

Santiago
Na veel twijfel besloten we toch via Santiago terug naar Argentinië te reizen (omdat de reis veel korter was en iedereen ons verzekerde dat het veilig was).
In Santiago hadden we een paar uurtjes tussen buswissel en besloten toch even rond te wandelen in stad. Net op die dag werd de nieuwe president officiëel benoemd en er heerste een feestelijke sfeer op het plein voor het presidentiële paleis waar posters van de zeer populaire ex-presidente werden uitgedeeld ... tot plots uit alle omliggende kantoorgebouwen mensen naar buiten kwamen omdat er een nieuwe naschok geweest was.

We zijn blij dat we beslist hebben om verder via Argentinië noordwaarts te trekken ... Mendosa, San Juan, Valle Fertil, Salta here we come!

Pucon (en de angsten van Charlotte)

Pucon, één van de meest toeristische stadjes van Chili, is nu zo goed als leeg. Hier en daar loopt een verdwaalde toerist. De aardbeving heeft duidelijk grote gevolgen voor het toerisme.

In Pucon heeft Charlotte haar grootste angsten overwonnen!

Thermas Los Pozones (warm-water & vuur vrees)
Na al dat reizen was het even tijd om uit te blazen en niets beter daarvoor dan een lekker warm badje. We besloten om het 'rustieke' Los Pozones te bezoeken en waren aangenaam verrast door de pittoreske ligging en de natuurlijke uistraling. We sprongen in ons badkostuum en staken onze teen in het eerste het beste bad ... slechte keuze: Het water was zo'n 50 graden en veel te warm dachten we. Na de andere zalige baden (met alle mogelijk mineralen ... zelfs lood en cadnium) te hebben geprobeerd vonden we een Argentijn met de nodige wijsheid. De manier om je in het 50-graden-bad onder te dompelen: een beetje erin gaan, koude douche, wat dieper erin, terug ijskoude douche, ... En eens je er helemaal in geraakt gewoon stilstaan. Beetje een sauna-gevoel. Op de terugweg nog even vliegensvlug ons busje moeten evacueren omdat het wat begon te fikken ... Tja, het is en blijft Zuid-Amerika hé. Van pure schrik is Charlotte in een rozenstruik gesprongen (iets wat haar broek met enkele scheuren bijna niet overleefde)

Rio Trancura (koud-water & hoogtevrees)
Het mocht ook wat avontuurlijker: een rafting op een klasse IV rivier (klasse III is voor mietjes). We werden in een beetje clowneske pakjes gehesen en kregen een paddel in onze handen geduwd. De instructeur maakte ons al snel duidelijk dat het geen pleziertochtje was en leerde ons (al brullend) de commando's ... net op tijd, want daar kwam al onze eerste salto.
Onze 2 chileense medeopvarenden raakten al meteen hun peddel kwijt of besloten even het water van dichterbij te gaan bekijken.
En toen kwam de aap uit de mouw, want er was een waterval van meer dan 4 m die niet met toeristen genomen werd. Wij dus nietsvermoedend te voet een 50m verder door het bos tot op een afgrond die uitkeek op de waterval. Een prachtig zicht tot de instructeur ons vertelde dat we die 5 m naar beneden moesten springen. De durfal Dries sprong meteen naar beneden (voor de fotograaf zijn foto kon nemen) en Charlotte sprong wat later met iets meer geschreeuw naar beneden (ze had een gast voorbijgestoken die uiteindelijk niet durfde).
Eén van de volgende rapidos keerde onze boot bijna om (zie foto waar wij links zitten). Een pisco of twee op een zonnige terrasje spoelden de spanning door.

Parque El Cañi (aragnofobie)
Wegens de terremoto waren alle nationale parken gesloten en er zat dus niets anders op dan een dagwandeling te gaan doen in dit privé-park. Een keuze die we ons niet zouden beklagen door de prachtige zichten op de omliggende vulkanen boven de araucaria bomen.
Op de bus naar het park vonden we 2 compagnions: Eén meisje uit Duitsland (Sandra) en één uit Oostenrijk (Helene). Dries dus op weg met 3 vrouwen ... een slecht voorteken & een vreselijk getetter vanaf het begin. Gevolg: We misten een heel duidelijk bord, liepen dus grandios verkeerd en wisten niet meer waar naartoe. Gelukkig zagen we in de verte een huisje met een rokende schoorsteen en een hele hoop vlagjes. Ja, gebedsvlagjes. Het huis bleek bewoond door een paar boedhistische monikken uit India die daar kwamen om te bezinnen onder het alziend oog van één of andere lama ... we stonden versteld: de gouden boedha beelden deden ons even denken dat we in een ander continent beland waren. Jammergenoeg wisten de monikken van niks (zoals alle Indiërs), maar ze waren wel super vriendelijk en brachten ons naar de buurvrouw Miriam. Haar broer Pépé werd ingeschakeld om ons (over hekjes en prikkeldraad, door struiken en over beekjes) terug op het juiste pad te brengen.
Het pad liep 3 uur steil omhoog en onderweg werden we getrakteerd op een paar stukjes natuurschoon. Eentje daarvan was wel de grootste schrik van Charlotte: Een tarantula liep net over het pad ...

Vulcano Villarica (de vrees om niet boven te geraken)
Een heel lang verhaal: we kunnen gaan, we kunnen niet gaan want het park is gesloten, we kunnen wel gaan maar illegaal, we kunnen niet gaan want er is te veel toxisch gas ...
We zijn om 3u30 opgestaan, om 4u vertrokken en wegens de gevaarlijke uitstoot van de vulkaan lagen we tegen 6u30 terug in ons bedje.
Nog een reden om ooit terug te keren naar Chili!
Vooraleer de nachtbus naar Santiago op te springen trokken we nog naar playa blanca (10 minuten verder dan playa negra ... je vraagt je af wie die namen bedenkt)

Parque Nacional Peyehue

Wauw ... Amazing ... Breathtaking ... Preciosa ... In short: The most beautifull trekking until now.

DAY 1: Doubt and clouds
The whole adventure started in doubt: There was no information about the situation in the national park after the terremoto, the bus terminal was full of Chileans traveling home after sleeping in the terminal, ... After the necessary entry and exit stamps we were dropped at Anticura (not even a pueblito ... there was nothing there). The weather was typical for Chile: clouds and a bit of rain. We went looking for the guardaparque: It turned out to be a grumpy man who thought that the whole world had collapsed (or at least 80% of Chile) and that it was totally irresponsible to go in the park. There were the doubts again: turn back, camp for 1 day and wait, ... Luckily we decided not to go back immediately and the administrator of the camping and the guy at the entrance convinced us that it was perfectly safe. A german guy that just returned from the trek took our last doubts away.
And off we went: 1000 m ascent, deep erosion gullies, a lot of wet forest, clouds and mist all around ... No opportunity to take any pictures.
After 3 hours of climbing up (and meeting a very friendly Suisse couple on the way) we arrived at the deserted refugio el Caulle. We lit the fire (after Dries attempted to cut a dead tree), dried our clothes, started cooking and expected to be there all alone. A nest of mice in the refugio convinced us to put up the tent anyway and for the best: it was just getting dark when two Israelians turned up. They had been lost in the woods for 3 days and only now found back the way. One had lost his trekking shoes, the other's pants were ripped ... Lesson learned: take a map, stay on the track and take enough food (they had done neither)


DAY 2: Can I touch those volcanoes? Where are the baños?
Lying in our tent we heard a strong wind ... Would this mean all clouds were blown away? Indeed: we were greeted by a blue sky and an amazing view on the volcano Puyehue. The day before we had no idea that it was so close ...
Seen the beautiful weather we decided to change our plans and take the side trip to the top of the volcano. The views were worth the steep climb up for 100%. In the strong wind on the crater rim we could not stop taking pictures ... It felt like we could touch all those volcanoes in our 360º panoramaAfter the swift descent we walked trough an amazing landscape: a black lava river, an altiplano that resembled a desert, fumaroles, sulfuric stones and sand ... and nobody else than us to enjoy all that beauty. Our final destination promised to be good too: natural hot baths to relax our muscles. But where are those baños? We spent 1 hour looking for them (chased by tabaños) while they were actually only 50 m away from the place we started looking. The relaxing bath afterwards made up for everything! We were only just back in our tent to start cooking when we were surrounded by clouds. Only minutes after a thunderstorm started. Ever been in a cloud when thunder and lighting are roaring? A scary feeling!

DAY 3: Ice cold water and bubbling hot geisers
The last leg of our trip included wading a knee high river. The water was ice cold and after only 20 seconds our feet hurt like a 1000 needles were stinging them. We could already see the smoke and vapor from far. The view on the steaming geisers, surrounding fumaroles, bubbling mud pools and red-yellow colored rock formations was incredible. Carefully making our way through this interesting area, we were tempted to take one picture after an other.
And than the inevitable: going back. On the way we found a perfect patch of snow, ideal for sliding down. A new sport is born: volcano rodeling ... only the Jenever was missing :-)

DAY 4: How to get back
Once down there were no busses to go back. That left us only with our thumb to make our way back ... And after half an hour we were lucky: a pick-up stopped, we jumped in the back and went off to Osorno where we took the bus to Pucon.

Bariloche and around

Bariloche, gelegen aan laguna Nahuel Huapi (575 km2), is het "zwitserland" van Argentiniê: een sint-bernard op het centrale plein, kaasfondue, de ene chocolatier naast de andere, ... Maar de omgeving (het lake district) is ongelooflijk mooi! Wij hebben dit dan ook met de fiets, auto en te voet verkend!

Circuito Chico

Een rustig dagje met de fiets langs het meer Nahuel Huapi; t zou toch vlak moeten zijn? Integendeel: 30 graden, op en af, grindbaantjes, ... een stuk lastiger dan verwacht... De vele mooie uitkijkpunten, pitoreske dorpjes en mooie strandjes zorgden echter voor de nodige afwisseling. Met de fiets van Ushuaia naar Alaska zou toch niets voor ons zijn! Maar toch een pluimpje voor Charlotte: Waar alle andere vrouwen moesten afstappen, bleef zij al morrend op de fiets verder trappen.

Ruta de los 7 lagos

De Ruta de los 7 lagos is een van de meest spectaculaire autowegen in Argentiniê. In een renault clio, langsheen deze grotendeels onverharde weg, ontdekten we het ene meer na het andere. Een duikje hier en daar, een zelf gemaakte lomito (broodje met een biefstuk in plaats van een hamburger) op de parilla, het kruisen van de kleinste rivier ter wereld, een picnic op een afgelegen playa, ... zalig genieten!De terugweg doorheen het gebergte bleek achteraf nog mooier dan de ruta de los 7 lagos zelf. De ene vallei na de andere met spectaculaire rotsformaties sprak tot onze verbeelding.

Monte Tronador (onze eerste vulkaan)

Na het opzetten van de tent klommen we meteen naar de voet van de vulkaan! De witte gletsjers tussen het zwarte lavagesteente waren echt de moeite! Alleen jammer van de immens vele tabaños (dazen) die ons het leven zuur maakten op weg naar de top. Gelukkig maakte het zicht van boven bij de refugio Otto Meiling alles goed!
De tweede dag beslisten we om het wat rustiger aan te doen en zo veel mogelijk de tabaños te vermijden. Een rustige wandeling naar de Gargante del Diabolo en een zwarte gletsjer gaven ons een paar prachtige zichten. Dries kon zich daarna nog even uitleven 'off-track' om nog wat dichter bij de waterval te klauteren terwijl Charlotte naast een kabbelende rivier wat kon genieten van de zon en het zicht.


Eten in Bariloche:
- Una panaderia sin pan: De bakker opent om 7 uur, maar om 8 uur is er nog steeds geen brood
- Gratis cena in de jeugdherberg: Balletjes in tomatensaus ... nu ja, beter: 1 balletje
- Trucha: Een lokale specialiteit (die vangen ze in die kortste rivier zeker) en zeeeer lekker
- Ons kampeerkost: Altijd super smakelijk (meloen met parmaham, lomitos, 1001 soorten pasta, roereitjes, spiegeleitjes, gekookte eitjes, ...)

- Pan assado: Gefrituurd brood ... iets speciaals

Terremoto - alles OK

Een kort verslagje om jullie te laten weten dat alles OK is met ons. Enkele dagen geleden hebben we hier ook de aardbeving (terremoto) gevoeld toen we in ons tentje lagen: Charlotte kwam om 3u30 's nachts net terug van het toilet en voelde zich draaierig. Toen ze in de tent kwam begon alles nog meer te beven, de waterfles viel om en er was veel lawaai (van het water in het meer, de bomen die kraakten en alle beesten die begonnen te roepen) ... in 1 2 3 stond iedereen buiten zijn tent. Echt een raar gevoel ...
Later in de nacht hebben we een kleine naschok gevoeld en de volgende morgen was de aarbeving natuurlijk het gespreksonderwerp nummer 1 op heel de camping.

Nu zijn we net terug van 2 dagen trekking rond Monte Tronador (in de buurt van Bariloche, Argentinie) en morgen gaan we richting Chili, maar nog ver weg van Concepcion ... Daarna gingen onze plannen wel die richting uit en zullen we dus moeten aanpassen.